Czujki alarmowe – rodzaje i gdzie je montować

Centrala alarmowa jest tylko tak dobra, jak czujki, które do niej podłączono. Źle dobrany albo źle ustawiony czujnik generuje fałszywe alarmy, przez które po miesiącu przestajesz uzbrajać system – albo przeciwnie, zostawia lukę, przez którą ktoś wchodzi niezauważony. Wyjaśniamy, jakie czujki się stosuje, gdzie je montować i jak ograniczyć fałszywe wzbudzenia.

Czujki ruchu – PIR, dualne i kurtynowe

Podstawą większości instalacji jest czujka PIR, która wykrywa zmianę temperatury poruszającego się ciała w polu widzenia. Wersja dualna łączy PIR z detektorem mikrofalowym i wzbudza alarm dopiero, gdy zadziałają oba tory – to znacznie mniej fałszywych alarmów w pomieszczeniach ze zwierzętami, kaloryferami czy przeciągiem. Czujka kurtynowa ma wąskie, płaskie pole detekcji i montuje się ją przy oknie lub drzwiach tarasowych, żeby wykryć wejście, zanim intruz znajdzie się w środku pomieszczenia.

Czujki obwodowe – kontaktrony i czujki zbicia szyby

• Kontaktron – kontakt magnetyczny na drzwiach i oknach, wykrywa otwarcie skrzydła. Pozwala uzbroić alarm "na obwodzie" i normalnie poruszać się po domu.
• Czujka zbicia szyby – reaguje na charakterystyczny dźwięk pękającego szkła, chroni duże przeszklenia i drzwi balkonowe.
• Czujka wibracyjna – montowana na ścianie, drzwiach garażowych lub sejfie, wykrywa próbę wyważenia lub przewiercenia.
• Bariera zewnętrzna (IR) – chroni ogrodzenie lub podjazd, alarmuje jeszcze przed wejściem do budynku.

Gdzie montować poszczególne czujki

Jak ograniczyć fałszywe alarmy

Najczęstsze przyczyny to czujka skierowana na źródło ciepła (grzejnik, kominek, nagrzewające się okno), przeciąg poruszający firanami, owady na soczewce oraz zbyt duża czułość ustawiona "na zapas". Dobrze zaprojektowana instalacja stosuje czujki dualne w miejscach ryzyka, dzieli dom na strefy (parter, piętro, obwód) i pozwala uzbrajać tylko część systemu na noc. Warto też raz w roku odkurzyć czujki i sprawdzić baterie w wersjach bezprzewodowych.